Μαθητεία, δοξολογία, υπηρεσία

Δίδαξέ με, Κύριε, τον δρόμο σου,
και θα περπατώ στην αλήθεια σου,
προσήλωνε την καρδιά μου
στον φόβο του ονόματός σου.

Θα σε αινώ, Κύριε ο Θεός μου,
με όλη την καρδιά μου,
και θα δοξάζω το όνομά σου στον αιώνα,
επειδή, το έλεός σου επάνω μου είναι μεγάλο,
και ελευθέρωσες την ψυχή μου από κατώτατον άδη.

Κάνε σε μένα κάποιο σημείο προς αγαθό...
επειδή εσύ, Κύριε, με βοήθησες, και με παρηγόρησες

(Ψαλμός 86 εδ 11-13, 17)

Βασιλιά, φανέρωσέ τον χαρακτήρα Σου σε μένα.
Ζωντάνεψε τον Λόγο Σου μέσα στην διάνοιά μου.
Άλλαξε την καρδιά μου,
ανακαίνησε τον νού μου,
μεταμόρφωσε την ζωή μου.

Οδήγησέ με στην δοξολογία, Βασιλιά,
δώσε μου λόγια, σκέψεις, πράξεις που θα Σε δοξάζουν
Και δέξου με στην παρουσία Σου, Βασιλιά
Πάρε με στα χέρια Σου και άλλαξέ με,
μεταμόρφωσέ με.

Κάνε σημείο Βασιλιά μου,
κάνε σημείο μέσα στην ζωή μου,
για να φανερωθεί η δόξα Σου,
για να φανερωθεί η δύναμή Σου.
Για να σε γνωρίσει ο κόσμος.
Κάνε με εργαλείο Σου,
βάλε με στην υπηρεσία Σου.

Σε Σένα μένω Βασιλιά
Σε Σένα ελπίζω,
γιατί Εσύ είσαι πιστός,
και αγαθός,
και ελεείμονας,
και δυνατός,
και γεμάτος αγάπη.
Σε Σένα ελπίζω γιατί
Εσύ με βοήθησες και με παρηγόρησες.
Κράτησέ με κοντά Σου.

Θεωρία και πράξη

Σας παρακαλώ, λοιπόν, αδελφοί,
χάρη των οικτιρμών του Θεού,
παραστήστε τα σώματά σας ως θυσία ζωντανή,
άγια, ευάρεστη στον Θεό,
η οποία είναι η λογική σας λατρεία.
Και μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα,
αλλά μεταμορφώνεστε
διαμέσου της ανακαίνισης του νου σας,
ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού,
το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο.
(προς Ρωμαίους κεφ 12 εδ 1-2)

Η αγάπη ας είναι ανυπόκριτη,
αποστρέφεστε το πονηρό,
προσκολλάστε στο αγαθό.
Γίνεστε φιλόστοργοι ο ένας προς τον άλλον
διαμέσου της φιλαδελφίας,
προλαβαίνοντας να τιμάτε ο ένας τον άλλον,
στον ζήλο μη είστε οκνηροί,
ως προς το πνεύμα παλλόμενοι από θέρμη,
υπηρετώντας τον Κύριο ως δούλοι,
στην ελπίδα χαίροντας,
στη θλίψη υπομένοντας,
στην προσευχή προσκαρτερώντας,
στις ανάγκες των αγίων μεταδίδοντας,
τη φιλοξενία ακολουθώντας.

Ευλογείτε αυτούς που σας καταδιώκουν,
ευλογείτε, και μη καταριέστε.
Χαίρεστε μ' αυτούς που χαίρονται
και κλαίτε μ' αυτούς που κλαίνε.
Να έχετε το ίδιο φρόνημα ο ένας προς τον άλλον,
μη υψηλοφρονείτε,
αλλά συγκαταβαίνετε στους ταπεινούς,
μη φαντάζεστε τους εαυτούς σας φρόνιμους.
Σε κανέναν μη ανταποδίδετε κακό αντί κακού,
προνοείτε τα καλά μπροστά σε όλους τους ανθρώπους.
Αν είναι δυνατόν, όσον αφορά το δικό σας μέρος,
ειρηνεύετε με όλους τους ανθρώπους.

Αγαπητοί, μη εκδικείτε τον εαυτό σας,
αλλά, δώστε τόπο στην οργή, επειδή, είναι γραμμένο:
"Σε μένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα κάνω ανταπόδοση,
λέει ο Κύριος".
Αν, λοιπόν, ο εχθρός σου πεινάει, δίνε του να φάει,
αν διψάει, δίνε του να πιει,
επειδή, κάνοντας αυτό,
θα επισωρεύσεις κάρβουνα φωτιάς επάνω στο κεφάλι του.
Μη νικάσαι από το κακκό,
αλλά νίκα το κακό διαμέσου του αγαθού.
(προς Ρωμαίους κεφ 12 εδ 9-21)

Βασιλιά, το θέλημά Σου είναι πράγματι
αγαθό και ευάρεστο και τέλειο.
Δώσε μου δύναμη να το εκτελώ.
Βοήθησέ με μέσα στην αδυναμία μου.
Κάνε με φώς Σου στον κόσμο.
Ξεχώρισέ με και βοήθησέ με
να μην συμμορφώνομαι με τον κόσμο.
Δώσε μου αγάπη, την αγάπη Σου, Βασιλιά.
Δώσε μου ταπεινοφροσύνη.
Δώσε μου πνεύμα υπηρεσίας.
Σε ευχαριστώ Βασιλιά μου.

Το ταξίδι

"Με πίστη πέθαναν όλοι αυτοί, χωρίς να πάρουν τις υποσχέσεις, αλλ' αφού τις είδαν από μακριά, και πείστηκαν, και τις εγκολπώθηκαν, και ομολόγησαν ότι είναι ξένοι και παρεπίδημοι επάνω στη γη. Δεδομένου ότι, αυτοί που λένε αυτού του είδους τα πράγματα, δείχνουν ότι ζητούν πατρίδα. Κι αν θυμόνταν εκείνη από την οποία βγήκαν, θα έβρισκαν καιρό να επιστρέψουν. Τώρα, όμως, επιθυμούν μια καλύτερη, δηλαδή, επουράνια, γι' αυτό, ο Θεός δεν ντρέπεται γι' αυτούς, να λέγεται Θεός τους, επειδή, ετοίμασε γι' αυτούς πόλη. (προς Εβραίους κεφ 11 εδ 13-16)"

Η ιστορία είναι για τον πατριάρχη Αβραάμ, που έφυγε από την χώρα του και ταξίδεψε όλη την ζωή του πιστεύοντας στην υπόσχεση του Θεού ότι θα του δώσει γη και θα τον κάνει έθνος μεγάλο. Πίστεψε στην υπόσχεση, είδε την εκπλήρωσή της με τα μάτια της πίστης, την εγκολπώθηκε, έγινε βίωμά του στην καθημερινή ζωή του, ομολόγισε με την ζωή και τα λόγια του ότι δεν ήταν από αυτή την γη. Πήρε την οικογένειά του και τα υπάρχοντα του και ακολούθησε την υπόσχεση ζώντας μια ζωή περιπλάνησης και μαθητείας. Ξέχασε την γη από την οποία βγήκε, την πιθανώς ευκολότερη ζωή του, την οικογένειά του και ότι άλλο σχετίζονταν με αυτή. Το βλέμμα του ήταν στραμένο προς την υπόσχεση.

Εσύ Βασιλιά μου με έβγαλες από αυτόν τον κόσμο, με ελευθέρωσες από τα πνευματικά δεσμά και την ματαιότητα. Εσύ μου έδωσες καινούργια ζωή, μου έδωσες υπόσχεση για μια νέα γη, για μια νέα πόλη. Εσύ υποσχέθηκες για μια αιώνια ζωή μαζί Σου. Θέλω να μείνω στην υπόσχεση, να ζήσω σαν ξένος σε αυτόν τον κόσμο, σαν αληθινός στρατιώτης Σου. Στρατηγέ μου γέμισέ με, βοήθησέ με να ξεχάσω κάθε απόλαυση και πειρασμό του κόσμου. Οδήγησέ με σε μια ζωή πίστης και υπακοής. Κάνε με άξιο ώστε ο Βασιλιάς μου, μέσω της χάρης του Σωτήρα μου να μην ντρέπεται για μένα αλλά να με αποκαλεί γιό Του. Κράτησέ με προσηλωμένο στο ταξίδι και βοήθησέ με να πετάξω οτιδήποτε περιτό.

Πίστη δεν σημαίνει μόνο ότι πιστεύεις

"Οι περισσότεροι άνθρωποι στις δυτικές χώρες θεωρούν ότι είναι Χριστιανοί, αλλά ο Χριστός ο ίδιος θεωρείται σχεδόν άσχετος με τα επίκαιρα προβλήματα και θέματα της καθημερινότητας.

Φαίνεται ότι υπάρχει ένα άγραφο κοινό συμωνιτικό: η Εκκλησία θα είναι παρούσα για βαπτίσεις, γάμους, κηδείες και όμορφες "θρησκευτικές" γιορτές και θα κηρύξει ένα ήπιο μήνυμα αγάπης και ηθικότητας ("ο Θεός σε αγαπάει, κι γι' αυτό πρέπει να προσπαθείς να κάνεις το καλό"), αποφεύγοντας τα μηνύματα, τα οποία θα απαιτούν πραγματική θυσία ή αλλαγή. Ο λαός από το μέρος του, θα εξασφαλίζει ότι η Εκκλησία θα επιχορηγείται με αρκετά χρήματα, για να έχει ωραία κτίρια, εγκαταστάσεις και μισθούς.

Πίστη δεν σημαίνει μόνο ότι πιστεύεις. Η Επιστολή Προς Εβραίους 11 διδάσκει ότι η αληθινή πίστη συνεπάγεται μια αντίδραση, όπως την εκφράζει ο Ιάκωβος, "η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή" Ιάκωβου 2:17-26."

(από την ιστιοσελίδα http://www.revelationofjesus.net
έκδοση στην ελληνική, κεφάλαιο 3
και παράγραφοι 3:15-17 ΧΛΙΑΡΟΣ, 3:18 ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΕΝΑ—ΧΡΥΣΑΦΙ)"

Είμαι αληθινός στρατιώτης Του κάθε μέρα και στιγμή;
Τα λόγια Του επιρεάζουν την καθημερινότητά μου;
Αντικατροπτίζεται ο χαρακτήρας Του στην ζωή μου;
Στέκομαι με πίστη μπροστά στον πειρασμό;
Οι γύρω μου καταλαβαίνουν μέσα από τις πράξεις μου ότι Αυτός είναι ο Βασιλιάς μου;

Κύριε, μην με αφήσεις να είμαι ικανοποιημένος με μηνύματα και κολακείες που χαϊδεύουν τα αυτιά μου. Κάνε με κάτι περισσότερο από έναν καλό άνθρωπο, κάνε με αληθινό στρατιώτη Σου. Πάρε την κάθε στιγμή στα χέρια Σου και κάνε την μαρτυρία στους γύρω μου. Δώσε μου πίστη, και δώσε μου υπακοή. Άνοιξε τη διάνοιά μου και κάνε να μπορώ να ακούσω την φωνή Σου. Βάλε στην καρδιά μου το θέλημά Σου.

Εμπιστοσύνη

Ο λαός Ισραήλ είχε φτάσει στα όρια της γης Χαναάν. Η παρουσία του Κυρίου ήταν μαζί τους την μέρα σε μορφή νεφέλης και την νύχτα σε μορφή φλόγας. Ο Κύριος τους είχε δώσει το μάνα από τον ουρανό, τους είχε δώσει ορτύκια στην έρημο, είχε κάνει να αναβλύσει νερό από τον βράχο, είχε ανοίξει την ερυθρά θάλασσα και είχαν περάσει από μέσα.

Πριν μπουν στη γή έστειλαν κατασκόπους για να δουν πως είναι. Όταν αυτοί γύρισαν τρομοκράτησαν τον λαό αναφέροντας ότι εκεί ζούσαν πολλοί δυνατοί λαοί και ότι υπήρχαν και γίγαντες. Ο λαός τρόμαξε και αντί να εμπιστευθούν τον Κύριο άρχισαν να σκέφτονται σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική. "Και όλοι οι γιοι Ισραήλ γόγγυζαν ενάντια στον Μωυσή και στον Ααρών, και ολόκληρη η συναγωγή τους είπε: Είθε να πεθαίναμε στην γη της Αιγύπτου! Ή, ακόμα, είθε να πεθαίναμε σ' αυτή την έρημο, και γιατί ο Κύριος μας έφερε σ' αυτή τη γη, ώστε να πέσουμε με μάχαιρα, να γίνουν διαρπαγή οι γυναίκες μας και τα παιδιά μας; Δεν ήταν καλύτερο σε μας να επιστρέψουμε στην Αίγυπτο; Και ο ένας έλεγε στον άλλον: Ας κάνουμμε κάποιον αρχηγό, και ας επιστρέψουμε στην Αίγυπτο (Αριθμοί κεφ 14 εδ 2-4)

Πώς είναι δυνατόν
να ξεχνάω τις ευλογίες του Βασιλιά μου τόσο γρήγορα;
Πώς είναι δυνατόν
με την πρώτη δυσκολία να θέλω να τα παρατήσω;
Γιατί να θέλω να γυρίσω στον κόσμο
όταν κάθε μέρα βλέπω την παρουσία Του στην ζωή μου;

Κύριε Βασιλιά μου συγχώρησέ με για την απιστία μου. Συγχώρησέ με για την αχαριστία μου. Γέμισε την διάνοιά μου με σκέψεις αγαθές για σένα. Βοήθησέ με να θημάμαι κάθε ευλογία Σου. Φύλαξέ με από αποστασία.

Εσύ είσαι αγαθός και ελεήμον,
συγχωρείς τις ανομίες μου και με σηκώνεις,
με φέρνεις μπροστά Σου και με ευλογείς.
Απλώνεις το χέρι Σου και με οδηγείς,
με οδηγείς σε γη ευλογίας,
με οδηγείς σε υπηρεσία,
με οδηγείς σε υπακοή,
με οδηγείς σε πίστη.
Δοξασμένο το όνομά Σου,
σε Σένα ελπίζω και προσφέρω το μέλλον μου.
Πάρε την ζωή μου Κύριε,
θυσία στα πόδια Σου.
Βασιλιά και Κύριέ μου.

Μπροστά στον θρόνο Του

Είμαι γονατιστός στην προσευχή. Πίσω μου παίζει ένα cd με λατρευτική μουσική.
Καθώς είμαι γονατιστός σταματάω να μιλάω και αρχίζω να σκέφτομαι για τον Βασιλιά μου.

Κάθεται πάνω σε έναν λαμπερό θρόνο, στην κορυφή μιας εξέδρας με πολλά σκαλιά.
Υπάρχουν σύννεφα τριγύρω.
Στην βάση της εξέδρας βλέπω τον εαυτό μου.
Αρχίζω να ανεβαίνω με αργά βήματα, με το κεφάλι χαμηλωμένο.
Το φώς Του με πλημυρίζει.

Καθώς φτάνω στην κορυφή μπροστά στον θρόνο Του.
Η Αγιότητά Του με συνεπέρνει,
πέφτω στο πρόσωπό μου,
δεν τολμώ να Τον κοιτάξω.

Ζητάω συγχώρεσει για τα λάθη μου,
ζητάω να με καθαρίσει.

Αυτός με κοιτάει με αγάπη,
σηκώνεται και έρχεται δίπλα μου,
γονατίζει και απλώνει το χέρι Του,
με αγγίζει και με αποκαλεί παιδί Του.

Εκείνη την στιγμή άγγελοι αρχίζουν να ψάλλουν
Άγιος, Άγιος, Άγιος ο Κύριος

Δειλά ψελλίζω και εγώ
Άγιος, Άγιος, Άγιος ο Κύριος

Με σηκώνει και με αγκαλιάζει.

Με αγγίζει στο μέρος της καρδιάς
και με γεμίζει με ειρήνη και χαρά.

Μου δίνει ένα ξίφος και μου λέει
αυτή είναι η μάχαιρα του Πνεύματος,
που είναι ο λόγος Μου.

Μου αγγίζει τα χείλη μου,
το άγγιγμά Του τα κάνει να καίνε.

Μου λέει πήγαινε τώρα,
σε περιμένω να ξαναέρθεις σύντομα να με δεις.

Γονατιστός ακόμα σκέφτομαι.
Βλέπω την Αγία Γραφή στο γραφείο μου, ο Λόγος Του.
Σκέφτομαι για τα χείλη μου,
για τα λόγια που λέω και για την μαρτυρία που δεν δίνω.
Σκέφτομαι ότι Αυτός με περιμένει,
είναι απίθανο να βρεθεί κάνει να με εμποδίσει να
τον ξανασυναντίσω αύριο,
όλα τα πράγματα του κόσμου είναι ευτελή μπροστά στον Βασιλιά μου.

Άγιο Πνεύμα γέμισέ με, δίδαξέ με μέσα από τον Λόγο Του την Αγία Γραφή. Καθάρισε τα χείλη μου από λόγια που δεν Τον δοξάζουν. Δώσε μου δύναμη για να μιλάω γύρω μου, να διαλλαλώ την μεγαλοσύνη και την αγάπη του Βασιλιά. Κράτησέ με άγιο.

Υπακοή

Δεν μπορείς να καταλάβεις πραγματικά την Αγία Γραφή μέχρι να έχεις μια καρδιά έτοιμη να αλλάξει από το μήνυμά της.
Είσαι έτοιμος να τα παραχωρίσεις όλα στον Θεό και στην υπηρεσία Του; "Και οι συνετοί θα λάμψουν όπως η λαμπρότητα του στερεώματος, κι αυτοί που επιστρέφουν πολλούς σε δικαιοσύνη, όπως τα αστέρια, στους αιώνες των αιώνων. (Δανιήλ κεφ 12 εδ 3)"
(απο το βιβλίο Ουράνιος Άνθρωπος)

Η θλιβερή αλήθεια είναι ότι είμαι παγιδευμένος στα γρανάζια του κόσμου. Δουλειά, οικογένεια, διακοπές, ψώνια... Η καθημερινότητα είναι γεμάτη με δραστηριότητες οι οποίες δεν είναι κακές... Και η δουλειά είναι απαραίτητη, και η οικογένεια είναι ευλογία, και οι διακοπές προσφέρουν χρόνο με τα παιδιά, και τα ψώνια αναγκαιότητα. Αλλά δεν πρέπει να είναι μόνο αυτή η ζωή μου.

Το ερώτημα είναι πόσο άλλαξε η καρδιά μου μέσα από τα μηνύματα από την Αγία Γραφή. Έγινα σαν τους πρώτους στρατιώτες Του; Και αν τα κατάλαβα, τα αποδέχθηκα, με συγκίνησαν αλλά δεν άλλαξαν την καθημερινότητά μου, πού ειναι το όφελος; Πού είναι η δύναμή τους; Τί κατάλαβα; Μόνο γνώση;

Αν διαβάζω αλλά δεν υπακούω μάλλον περισσότερο κακό θα κάνω. Μάλλον θα αρχίσω να σκληραίνω την καρδιά μου και η μελέτη της Αγίας Γραφής θα γίνει μια συνήθεια που δεν θα έχει παραπάνω αξία από το να διάβαζα Παπαδιαμάντη.

Στρατηγέ (Άγιο Πνεύμα) μαλάκωσε την καρδιά μου, θέλω να υπακούσω, θέλω να βγώ από τον κόσμο και τις συνήθειές του, θέλω την δική σου ζωή. Βοήθησέ με να υπακούω, να αλλάζω την ζωή μου. Βοήθησέ με και να μοιράζομαι το μήνυμά σου με τους άλλους.